Öz şefkat, zorlandığımız ya da hata yaptığımız anlarda kendimize, sevdiğimiz birine gösterdiğimiz nezaketle yaklaşabilme becerisidir. Bu alandaki araştırmalara göre öz şefkat üç temel unsurdan oluşur: kendine nezaket, ortak insanlık duygusu ve farkındalık.
Çoğumuz hata yaptığımızda iç sesimizle sert bir şekilde konuşuruz — oysa bu sertlik bizi daha iyi yapmaz, sadece daha kötü hissettirir. Öz şefkat, kendini eleştirmenin yerine "bu an zor, ama bu insan olmanın bir parçası" diyebilmektir.
Öz şefkat pratiği yapan kişilerin, daha düşük kaygı ve depresyon belirtileri, daha yüksek yaşam memnuniyeti yaşadığı gösterilmiştir. Kendine şefkatle yaklaşmak zayıflık değildir; tam tersine, zorluklarla daha sağlıklı bir şekilde baş edebilmenin temelini oluşturur.