Yapılması gereken bir işi bile bile sonraya bırakmak, çoğumuzun tanıdığı bir döngüdür. Erteleme genellikle tembellik ya da zaman yönetimi sorunu sanılır. Oysa araştırmalar ertelemenin büyük ölçüde bir duygu yönetimi sorunu olduğunu gösteriyor.
Asıl kaçtığımız şey iş değil, his
Bir görev bize sıkıntı, kaygı, yetersizlik ya da belirsizlik hissettirdiğinde, zihin bu rahatsız duygudan hemen kurtulmanın yolunu arar. Telefona uzanmak, ortalığı toplamak ya da "biraz sonra" demek anlık bir rahatlama sağlar. Ama iş yerinde durduğu için kaygı büyür ve döngü kendini besler.
Ertelemeyi besleyen düşünceler
"Mükemmel yapamayacaksam hiç başlamayayım."
"Şu an havamda değilim, kendimi hazır hissedince yaparım."
"Son dakikada daha iyi çalışıyorum."
Bu düşüncelerin ortak noktası, başlama anının hep ileriye itilmesidir. Oysa motivasyon çoğu zaman başladıktan sonra gelir, öncesinde değil.
Döngüyü kırmak için
Başlangıcı küçült: "Raporu yazacağım" yerine "Raporun ilk paragrafını yazacağım" de. Beyin küçük adımları daha az tehdit edici bulur.
Beş dakika kuralı: Kendine yalnızca beş dakika çalışma sözü ver. Çoğu zaman beş dakika devam etmeye dönüşür.
Kendine karşı yumuşak ol: Ertelediğin için kendini suçlamak, bir sonraki ertelemenin zeminini hazırlar. Kendine anlayışla yaklaşan insanların daha az erteledikleri gösterilmiştir.
Dikkat dağıtıcıları uzaklaştır: Telefonu başka bir odaya koymak, irade gücüne güvenmekten çok daha etkilidir.
Ertelemen okul, iş ve ilişkilerini ciddi biçimde etkiliyorsa, altında kaygı, depresyon ya da dikkat eksikliği gibi başka bir zorluk olabilir. Bu durumda bir uzmanla konuşmak, döngünün asıl kaynağını görmeni sağlar.
